Interview Prof. Meulenberg

ProfMeulenberg

Al meteen bij aanvang van het gesprek overhandigt hij een stapel papier: zijn c.v. en een indrukwekkend overzicht van al zijn publicaties. Het zijn er 108. De eerste in 1965, de laatste in 2008. Is getekend Professor Dr. L(eo) Meulenberg.

We zien hem regelmatig bij vieringen in de Pancratiusparochie, maar ook daarbuiten. Hij heeft zijn vaste zaterdagavondmis, nu tijdelijk in de protestantse kerk.
In de weekends heeft de professor het erg druk. Eucharistievieringen op zaterdag in Welten (St.Anna), de Mondriaanzorggroep en Pancratiusparochie. Zondag in de Kakert en door de week nog in de Theresiakapel en bij de zusters op de Berg. En dan nog maandelijks in het kapelletje van Mgr. Savelberg en in Hoensbroek. Zo is het genoeg. Vervangen wil hij met mate, niet structureel, wel een begrafenis, huwelijksinzegening of doopje voor bekenden. Want het is toch een wezenlijk onderdeel van je (priester)keuze, zegt hij.

Prof. Meulenberg is in 1936 in Doenrade geboren. Maakte daar ook de oorlogsjaren mee.
De jongste uit een gezin met drie jongens en een meisje. Hij volgde het gymnasium, intern, op Rolduc en bewaart goede herinneringen aan die tijd. Je had er goede priesters met hart voor de leerlingen, zegt hij. Er was een zangkoor, je kon toneelspelen, voordrachten houden. Vanaf drie gym gaven de docenten je boekjes in de Franse, Duitse en Engelse taal. Een brede culturele opleiding. Filosofie van goede docenten. Hij heeft in die tijd massa’s gelezen. Maar was op Rolduc ook lid van de jongeren-vincentiusvereniging, ging naar bouwkampen en metselde daar! Later op het Grootseminarie zal hij op de Mijn Maurits nog ondergronds werken. Dat was de tijd van de priester-arbeiders, een leuke tijd, herinnert hij zich.

In 1960 wordt hij priester gewijd. Zijn moeder is erbij; vader overleed toen hij op drie gymnasium zat. Daarna studeren en promoveren in Rome.

In 1965 volgt de benoeming tot kapelaan in Susteren en in 1966 tot professor aan het Grootseminarie in Roermond. Een jaar later wordt hij hoogleraar kerkgeschiedenis aan de UTP (Universiteit voor Theologie en Pastoraat).
Zijn ogen stralen wanneer hij vertelt hoe hij in de jaren dat hij aan de UTP verbonden was naast “gewoon” professor kerkgeschiedenis, zoals hij dat zelf noemt, met veel liefde mentor ofwel studentenpastor was. Meer een vaderfiguur mocht zijn. “Een echte pastor moet gerichte vragen stellen. Ik kon vrij en open staan naar de studenten”. “s Avonds in de bar zijn de beste gesprekken te voeren en dat vindt hij nog steeds een ideale vorm van zielzorg.
Verder kon hij zich in die jaren helemaal uitleven in zijn grootste passies: zingen en wielrennen. Een heerlijke tijd beleefd met het dirigeren van het UTP-koor. Mooie opnames gemaakt die wellicht weer op cd’s uitgebracht worden. En dan de fietstochten met de studenten! Grote klassiekers naar Barack Michel bijv. en limonadetours, korte trips in de omgeving. (limonade, omdat je naar believen kon stoppen om iets te drinken)

In 1993 wordt prof. Meulenberg in Sao Paulo (Brazilië) door kardinaal Arntz benoemd als bijzonder hoogleraar aan de Theologische Faculteit. Sinds 1980 komt hij regelmatig in dit land vanwege zijn werk aan het instituut voor studie van de oude vaders (CEPAMI). Hij treft er de basisgemeenschappen aan; een totaal engagement van de kerk met arbeiders en armen. Prof. Meulenberg steunt de sociale projecten tot op de dag van vandaag. Hij is trots op de kerk daar. Puur en eerlijk, zegt hij.

In 1998 sluit de UTP haar deuren en in datzelfde jaar neemt de professor afscheid als hoogleraar in Nijmegen. Hij blijft nog tot zijn komst naar het centrum van Heerlen in 2000 in het UTP-gebouw aan de Oliemolen wonen. Maar er zijn geen colleges meer.
In een gesprek met bisschop Wiertz en deken van Galen biedt hij zijn diensten aan in de Pancratiusparochie. En hier wordt dankbaar gebruik van gemaakt.

En zo kunnen wij hem bijna dagelijks wel ergens tegenkomen. Vaak op de fiets, soms te voet, altijd energiek onderweg. Hij is erg blij met zijn woning in Heerlen, waar hij omringd door een immense hoeveelheid boeken, helemaal thuis is.
Het zijn de drie pijlers van zijn bestaan: het priesterschap, de wetenschap en het sociale aspect van het pastoraat. Hij noemt het wetenschapswerk zijn hartstocht, doch enkel naast het pastoraat. Het een is vruchtbaar voor het ander, zegt hij. En hij wil schrijven ten dienste van de geloofsgemeenschap. De ontmoeting met de mens in zijn alledaags bestaan en de oude kerk, van waaruit lijnen uit te zetten zijn naar de hedendaagse kerk, zijn zaken die hem intens bezighouden.
Een ontmoeting met deze man is een bijzonder boeiende ervaring. Want de professor vertelt graag over waar zijn hart vol van is. Zijn vele publicaties getuigen daarvan en zijn een schat voor wie daar oog voor heeft. Wij mogen genieten van zijn aanwezigheid in onze parochie en van zijn zangkunst waarvan hij zo graag heeft dat “de luu” eraan meedoen!

Dank u wel, professor, dat wij u zò mochten ontmoeten!

Zoeken