Op de fiets naar Lourdes - Intro

IMG_56101Het is met het leven als met een pelgrimstocht: in mijn geval kijk je er meer dan anderhalf jaar naar uit, en dan op eens is het zover. En voor je het weet is het – als alles verloopt zoals we verwachten en bedachten – is het ook weer voorbij. Alles gaat immers voorbij. De vreugdevolle momenten, ook dat wat zwaar valt. Het is dus niet zo gek dat we het leven zelf een pelgrimstocht noemen.

Waarom Lourdes?

Nadat we Rome 2 jaar geleden pedalerend hadden aangedaan - waar ik vele jaren meestal heen gevlogen was -  kwam het virus naar boven om ook deze plek te bezoeken. Jaren geleden liep ik er twee jaar achtereenvolgens stage, en in die tijd leerde ik alle kanten van dit oord kennen. Maria en haar boodschap aan Bernadette als eerste. Maar ook “het bedrijf” dat klaar moet staan voor de pelgrims, de pelgrims zelf in al hun diversiteiten. De mensen die ervan moeten leven en de mensen die hun ziek zijn zin kunnen geven.

Ik keerde al eens terug, met een bedevaart, maar altijd per bus, trein of vliegtuig zelfs. Nu op de fiets. Een aanloop waar de fiets een plek is van het “zich terugtrekken”, in het Frans ´se retirer´, waar ons woord retraite in zit.

We fietsen met drieën. Ik heb prachtige companen bij me. Mannen met veel fietservaring, die hun kennis over de fiets en het fietsen al eerder toonden op weg naar de “eeuwige stad”.  En hoewel we dus samen optrekken is het fijne van het fietsen: ieder knokt op een bepaald moment met zichzelf en voor zichzelf, zonder dat je de ander uit het oog verliest.

De weg is me buiten de lijst van plaatsnamen, onbekend. We hebben dan ook een route welke afwijkt van wat al elders beschreven staat als fietsroute naar Lourdes. Dat maakt het ook wel spannend. We volgen binnenwegen, geen echte fietspaden. Hoe het met de stijgingspercentages zit weet ik nu niet.

Klimmen is niet “mijn ding” maar geboortig uit het rampjaar volg ik maar de spreuk van de provincie Zeeland. Kent die niet? “Ik worstel en kom boven” ( luctor et emergo) zonder dat ik dan mijn Venloos verleden loochen overigens. Want daar is de spreuk van de stad `festina lente”. Dat is in vertaling,´ haast je langzaam´.

De conditionele voorbereiding werd wel opgepakt, maar drukte in de werkzaamheden en soms ook de weersomstandigheden maken het toch niet echt tot een optimale aanloop.

Omdat in een van die tochten me eens de ketting sprong, werd dit aanleiding tot iets wat ik nooit had vermoed: een andere fiets.

Deze kwam aan de vooravond dan toch binnen, en omdat het een prachtkarretje is ga ik ervoor. Hoewel mijn verstand zegt dat ik hem pas “anderhalf uur ken”. U ziet hem afgebeeld.

Maar uiteindelijk gaan we niet alleen met de fiets. Buiten mijn twee fietsers Jan en Wiel is het nog altijd: Vaja con Dios.

Dank zij een uitvaart met twee fantastische zonen die me over hun vader spraken zult u -Deo volente- getuige zijn van onze belevenissen.

Wat u elke dag gaat lezen? Ik laat me zelf met u verrassen. Met dank aan Ralph en broeder Frederik die dit voor u in orde maken.

Deken.

 

Om de hele serie te lezen volgt u deze link. [webteam]

Zoeken