Donderdag

IMG 2791a

 

In onze derde nacht op het kamp hebben we een logé gehad op de meisjesslaapzaal. Een jongen nog wel…. Eigenlijk een heel klein mannetje… Hij sliep lekker dicht bij zijn moeder Evelien in zijn campingbedje, en hij is met zijn 6 maanden de jongste op ons kamp! Hij krijgt alle aandacht die hij zich maar wensen kan. Zowel jong als oud kijkt vertederd naar hem, iedereen houdt hem goed in het oog.

 

Midden in de nacht werden we wakker van een ‘boem’. En opeens lag een van de meisjes die boven in een stapelbed slaapt op de grond te slapen. Na een grondige check-up en een koud washandje werden er al gauw weer grapjes gemaakt, en wisten we dat alles in orde was. Toen kon zij haar nieuwe slaapplek betrekken, op matras op de grond tussen twee andere meisjes in.

 

Bij het opstaan moeten we bij de kleinste meisjes iedere keer héél veel moeite doen om twee schone slaapsters wakker te krijgen. Bijna iedereen wordt namelijk vanzelf wel wakker, door zijn eigen biologische klok, of omdat de anderen beetje bij beetje in beweging komen. Maar deze twee, die slapen écht door alle rumoer heen. Dus met een zacht goedemorgen-porretje of een flinke kietelbeurt, moeten we die twee echt tot leven brengen.

 

Vanmorgen vertelde een van de jonge meisjes dat ze pijn had in haar benen. Op de vraag waar dat dan vandaan kwam, zei ze: ik heb gisteren meegedaan met een ‘work-out’ van de jongens. Maar ja, zei ze, dat is zoals met dat liedje van het kamp, ik deed stoer mee, en dacht ’dat doe ik wel even’; dus dat heb ik mezelf aangedaan. Zij heeft het kampthema helemaal begrepen!

 

Vanochtend hebben we alweer heerlijk ontbeten, deze keer met een lekker warm eitje erbij. We vragen ons af hoe tante Ineke, onze kok, zoveel eitjes heel kan houden terwijl ze gekookt worden… echt een kunst.

IMG 2776aIMG 2777aIMG 2783aIMG 2784a

Na het ontbijt was het tijd voor de dagelijkse H. Mis. Door de stromende regen moesten we naar onze tentkapel, en tijdens de hele mis bleef het hard regenen. We zeggen maar steeds tegen elkaar: wat vandaag valt, kan er op de familiedag niet meer uitvallen.

 

De kapelaan vertelde ons vandaag over een bijzondere heilige: priester Maximiliaan Kolbe. Hij heeft in de tweede wereldoorlog zijn leven gegeven voor een man die een gezin had, en ter dood gebracht zou worden. Hij maakte zich klein en hielp zo de ander. En dat paste precies bij de twee woorden die kapelaan ons de afgelopen dagen had meegegeven: ‘klein maken’ en ‘helpen’. In de lezing hoorden we dat je zeven maal zeventig maal een ander mag vergeven. En dat betekent niet, legde de kapelaan uit, dat je tot 490 moet turven en dan op kunt houden te vergeven. Hij bedoelt dat je áltijd mag proberen iemand te vergeven. Dat was dan ook het woord wat we vandaag mee hebben gekregen: ‘vergeven’!

IMG 2394aIMG 2597a

Na de mis trok iedereen zich terug met zijn eigen groepje en werd er druk geoefend op de liedjes. Er werd meteen een eerste opzet gemaakt voor de dansjes die ze daarbij op de familiedag zullen laten zien. Nog maar net begonnen, zag het er meteen al veelbelovend uit. Na de lunch zijn er een aantal jongens en meisjes, sommigen vrijwillig en anderen met lichte drang, naar bed gegaan om wat slaap in te halen. Ook een paar volwassenen hebben even een oogje dicht gedaan.

IMG 2822aIMG 2827a

IMG 2837aIMG 2844aIMG 2852a

 

IMG 2860aIMG 2867a

Deze middag werden we getrakteerd op een lekker snoepzakje. Ieder kreeg een eigen zakje met zijn naam erop, net zoals iedere dag het lunchpakketje. De één, jong of oud dat maakt niet uit, eet direct het hele zakje leeg, de ander bewaart en doet lekker zuinig aan. Er wordt gedeeld en geruild en ze voelen zich de koning te rijk met hun zakje. De hele middag werden dansjes verfijnd en teksten geoefend. Uit alle hoeken en zalen kwam de muziek je tegemoet.

 

En natuurlijk werden er ook allerlei attributen geknutseld voor het uitbeelden van de liedjes. Niemand klaagt over het weer, iedereen is bezig. Het is geweldig om te zien hoe onze oudere jeugd het organiseert, aanstuurt, inspireert en zich amuseert en zo de kleinere onder ons meetrekt. Hier en daar moeten we soms nog iets bijsturen, maar het grootste gedeelte regelen ze bijna helemaal zelf. Alleen in noodgevallen komen ze aangelopen om hulp.

IMG 2392aIMG 2400a

Als afwisseling van al het oefenen werden in allerlei groepjes spelletjes gedaan. Ezelen bijvoorbeeld. Heel grappig om te zien hoe een groepje steeds meer anderen aantrekt die mee willen doen. En hoe snel zo’n spelletje geleerd kan worden door jonge en oudere kampdeelnemers. Ook foetelen en samenwerken (niet toegestaan in dit spelletje) is gauw geleerd.

 

Er werd door een van de jongens een dienst verleend aan een ander door een goede kaart te ruilen voor snoep dat hij eerder die dag van de ander had gekregen. Een van de deelneemsters was wel heel blij dat er niet veel mensen in de zaal waren, toen zij ‘de ezel was’ en de opdracht kreeg om zich aan iedereen voor te stellen als ‘hoi ik ben de ezel’. “Gelukkig is Mattie naar buiten”, “kwam ze zeggen, want dan hoef ik hem niet ook nog te zeggen dat ik een ezel ben”.

 

Na het avondeten hebben we nog het themalied met zijn allen gezongen en gedanst. Hierna gingen allen weer hun eigen weg om te oefenen en hielden we tot slot een generale repetitie. De kinderen verheugen zich erop om morgen alles aan hun ouders te kunnen laten zien.

IMG 2816aIMG 2820a

De laatste neuzen zijn vandaag geschuurd en geplakt en alle werkjes zijn afgemaakt en opgehangen zodat de ouders ze morgen kunnen bewonderen. Van de regen hebben wij gezien het programma vandaag geen last gehad. Na intern overleg hebben we wel het spellenparcours voor de familiedag aangepast, zodat de regen ons morgen niet de baas kan worden. Het spellencircuit en de barbecue gaat hoe dan ook door. En zo zien we vol vreugde de dag van morgen tegemoet.

IMG 2796aIMG 2803aIMG 2797aIMG 2800a

Zoeken